ჩემი უბის წიგნაკი…

ალბათ დააინტერესებს ზოგს, რატომ მოვუხშირე ინგლისურ სათაურებს და რას განაპირობებს ეს…

ეს განაპირობებს, რომ ფეხებზე მკიდია სათაურზე დამოკიდებული ყოველგვარი განპირობება..

ჰოტელ კალიფორნია მეუასება და..

სულაც არ არის ეს პოსტი შემკული რომანტიკული და ჰეროიზმული, დიდაქტიკური და მტკივნეულ თემებზე ან რეალობაზე ხაზგამსმელი.

აი უბრალოდ, მაგარ ხასიათზე ვარ და მეპოსტინება…

მეწევინება, ლუდი მინდა, და საერთოდ ოღრაში ვარ დღეს! უვარგისი ვარ, ის არ ვარ, თქვენ რომ მიცნობთ და ის ქვემოთ რომ ლექსი დაწერა, ის ტიპი არ ვარ დღეს ვარ გიჟი, გადარეული და გაშმაგებული…

გართობა, მხიარულება და თავზე დამხობა მინდა ყველაფრის.

უსაქმური და ინტელექტს მოკლებული დეფაულტ ტიპის განწყობაზე ვარ და შეიძლება ვარ კიდეც ასეთი, სადღაც გულის სიღრმეში… ან იმ სიღრმეში, სადაც საერთოდ ადამიანის ჭეშმარიტი სახე ინახება..

საერთოდ სხვადასხვა სიღრმეებში მე სხვადასხვანაირი ვარ…

on the dark desert highway

cool wind in my hair…

დმცკ, დმცუკ, დუმცუუუუუკ…

საჩა ლავლი ფლეის საჩა ლავლი ფეის…

… სამ დენსეს თუ რიმემბა სამ დენსეს თუ ფორგეთ…

Welcome to the hotel californiaaa!…

ეავიცი, მივთხზე იმდღეს… რაღაცნაირად…

გზის დანახვა და არჩევა - მე გეტყვი -
შეუძლია ყველას.
გზის გაყოლა და გაგნება - ისევ გეტყვი -
არ ხდება ძნელად…
ამ გზაზე ბევრი ვიდოდა, ბევრმა დაღვარა ოფლი,
ზოგს ამშვენებდა ულვაში, ზოგს უხდებოდა ჭორფლი.
ზოგი არაფერს ნანობდა,
ზოგი სინანულს თხზავდა…
გზა სინანულის ზღვასა და
უდარდელობას ჰგავდა…
გზაზე შჩერდა მრავალი,
ბევრმა აქცია ზურგი…
ბევრი დროს შემოელახა,
ბევრი მას დღესაც უფრთხის..
მრავალი ქარმა მოაშთო,
ზოგს კი მოუდგა ზურგით,
მრავალი ტალღამ ჩაყლაპა,
ზოგს რომ გვერდს კოხტად უვლის
ტალღა მელნის და სისხლის,
ტალღა პოეტის ოფლის,
ყველა ამ ტალღას მოვყევით,
ვინც კი მოვედით ამ გზით…

თბილისში კლასიკური საღამოა… შორი ქუჩებიდან პოლიციის საყვირი ისმის და ერწყმის ახლო ქუჩებიდან შემოსული ყვრილისა და გინების პოლიფონიას…

თბილისში კლასიკური საღამოა, საინფორმაციო გამოშვება ყაჩაღობისა და ძარცვის შემზარავი ფაქტების რაოდენობას დიდი სიამაყით გვამცნობს…

თბილისში კლასიკური საღამოა, ბარ-რესტორნები მუშა მდგომარეობაშია. ჯიპიანი/ღიპიანი ბიძიები იქ მიემართებიან და ტელეფონით ცოლებს ლანძღავენ…

თბილისში კლასიკური საღამოა, ქალები ტელეფონებს ახეთქებენ და მრისხანე ტონით ისმის ფრაზა: ”ეს ღორი დღესაც მთვრალი მოეთრევა”…

თბილისში კლასიკური საღამოა. შარდენზე ფიცარივით გოგონები კისერზე სველცხვირასახოცგადაკიდებულ ბიჭებს ეპრანჭებიან, ისინი კი იკრიჭებიან და დიდი შავი სათვალეები უკეთიათ…

თბილისში კლასიკური საღამოა, შარდენის ბარ-რესტორნების დაცვის ბიჭებს, შურთ სველცხვირსახოცგადაკიდებული ბიჭების…

თბილისში კლასიკური საღამოა. საინფორმაციო ტექნოლოგიების სპეციალისტები სამსახურიდან არ მიდიან, რაის ცოლშვილი, როცა ინტერნეტი უფასოა…

თბილისში კლასიკური საღამოა, პროგრამისტების ცოლები ტელევიზორებთან სუქდებიან - რატომაც არა ის მაინც ვერაფერს ამჩნევს…

თბილისში კლასიკური საღამოა. ათი ლიტკაფიდან ერთში მაინც ზის თმაშევერცხლილი უნიჭო პოეტი ასევე უნიჭო თინეიჯერებით გარშემორტყმული და თავის ”გულის გასაგმირავს” ახმოვანებს…

თბილისში კლასიკური საღამოა,  ნიჭიერი პოეტებს ეზარებათ საქმეს ხელი მოჰკიდონ და საზოგადოებას თავიანთი ნამოღვაწარი გააცნონ…

თბილისში კლასიკური საღამოა. მობნელდა, ვაკის პარკში ნერწყვის მომჟავო სუნი ტრიალებს, ლამპიონები ბჟუტავენ მეტი რომანტიზმისათვის…

თბილისში კლასიკური საღამოა, დედიკოები ნერვიულობენ და ჭურჭლებს რეცხავენ, ელოდებიან ვაკის პარკში წასულ თექვსმეტი წლის შვილიკოებს…

თბილისში კლასიკური საღამოა. მეცადინეობიდან დაბრუნებული აბიტურიენტები მესენჯერებით ერთმანეთს ეფლირტავებიან და სურათებს უგზავნიან…

თბილისში კლასიკური საღამოა, მესენჯერში უარყოფილი ბიჭუნები თვითმკვლელობაზე ფიქრობენ და სიგარეტის მოწევას ეჩვევიან…

თბილისში კლასიკური საღამოა, და ზემოთ ჩამოწერილი, ყველაფერი რომ გამოცდილი აქვს, არცერთ მის პერსონაჟზე მეტი, არც ნაკლები ბიჭუნა კომპიუტერთან ზის და ამ სიტყვებს კრეფს…

იგრძნობა უკვე ზაფხული…

ყოველი დილა ისეთი სასიამოვნოა, როგორც ჩემს მხარზე ჩაძინებული საყვარელი ადამიანის სუნთქვა…

ისეთი ახლობელია, როგორც მისი სხეულის სიმხურვალე და ისეთი სასიხარულო, როგორც მისი ანთებული თვალები, დიდი ხნის

განშორების დასარულისას…

მე მივდევ იმას, რასაც ჩვენ ხანდახან ვეახით სიყვარულს, სიახლოვესა და სიამოვნებას..

თუნდაც პატარას, მაგრამ უფრო ჩემს, უფრო ახლოს და უფრო სხვანაირს…

ხასიათი ნოტებივით მაქვს აწყობილი ჩემს ”დღეს”-ზე…

ქუჩაში მტვერია, მაგრამ მე ვიცი ადგილები ამ ქალაქში, სადაც, მტვერი არ იგრძნობა…

მიყვარს იქ ყოფნა… და იმის გრძნობა, რომ არც ისე მტვრიანია ეს ცხოვრება…

მე მახსოვს, გარეთ - ფოთლებზე როგორ ხმაურობდა წვიმა და სულაც არ ვიჯექი ფანჯარასთან მოწყენილი…

მახსოვს ის კარგი მუსიკა, რომელიც წვიმის ხმაურს ერწყმოდა მაშინ… სიმღერა იყო შეუდარებელი, როგორც საღამო და

როგორც მე…

შეიძლება მე გიჟი ვარ, შეიძლება თქვენ ხართ ყველანი გიჟები…

ვერცერთს უარვოფ და ვერც მეორეს დავადასტურებ, მაგრამ მე მომწონს ის, რომ თქვენ არ მოგწონთ, ის რაც მე მომწონს..

მე არ მომწონს, როცა მომწონს, ის რაც მოგწონთ თქვენ, მაგრამ მაინც და მაინც ეს რაღაც მომწონს ისე, რომ უარს ვერ

ვამბობ…

ყველაზე მეტად კი მომწონს ის, რომ მე შემიძლია აღმოვაჩინო და მოვიწონო, რაღაც ისეთი, რის შესახებაც თქვენ არაფერი

გეცოდინებათ…

მე გავიჟდი?

არაა…

გემოვნებაზე ხომ არ დაობთ…

ჰოდა რაც მომწონს, იმას თავი დაანებეთ…

ზურაბმა კითხვა ჩაამთავრა. ბოლო ფურცელი უგემურად მიაშრიალა, ყდას ნაღვლიანი თვალები შეავლო. ეეჰ, ეგრეა, ეგრეო - ამოიოხრა და წიგნი მაგიდაზე დადო. სანამ წამოდგებოდა, ერთხელ კიდევ შეხედა, ავტორის გვარი წაიკითხა და გონებაში რამდენჯერმე გაიმეორა.

უნდა გენახათ ეს სულით და გულით პოეზიის მოტრფიალე, მხატვრული ლიტერატურისა და კლასიკური მუსიკის დიდი მოყვარული როგორი მარშით მიაბიჯებდა რედაქციის კარისკენ. არაფერი იყო იქ სანახავი არც მანამდე და არც შემდეგ, მხოლოდ ზურაბის რედაქციაში შესვლისა და გამოსვლის სცენებით დატკბობა ღირდა ბევრ რამედ. კარის წინ შემდგარმა ინტელიგენტმა ისეთი სახე მიიღო, არიქა, მოვედი, ვინც მოახერხებთ კარიდან გამასწარით და ვინც არა, ფანჯრიდან გადახტითო. კიდევ ერთხელ მოსინჯა ხელში საქაღალდე, რომელიც მისი ნაჯაფ-ნაღვაწით იყო გატენილი და კარი შაღო… სიჩუმე იყო… ლიტერატურული გაზეთის (თანაც რომელიც თვეში ერთხელ გამოდის) რედაქციაში არავინ არ ჩქარობდა… ორი ოთახის კარი მოჩანდა ღიად, ერთიდან ტელეფონზე მოსაუბრე ქალბატონის ხმა ისმოდა აქა-იქ, მეორიდან მხოლოდ ყავისა და სიგარეტის სუნი გამოდიოდა… არადა, სად არის ის ტრიუმფალური დახვედრა და ოვაციები, როგორითაც აქ ზურაბს უნდა ხვდებოდნენ!? არ არის, არ არის…

ზურაბი იმ ოთახში შევიდა, საიდანაც სიგარეტისა და ყავის სუნი გამოდიოდა. მთავარმა რედაქტორმა იგი ძლივს იცნო სახეზე და იმ ოთახში გადაამისამართა, სადაც ქალბატონი საუბრობდა ტელეფონზე. ქალბატონმა ზურაბის საქაღალდეს უშნოდ მიაწერა “დიადი მწერლის” სახელი და გვარი და ქვედა უჯრაში შეინახა ღრმად, თან ისე, რომ არც ზურაბისთვის შეუხედავს და არც ყურმილი დაუდია…
-         Надо сказать еще, хоть раз сорокдевятый… … continue reading this entry.

(სურათს ჰქვია ”დილის ხილვა”)

დეგენერატულად დამათენდა თავზე… ბოლო რამდენიმე კვირაა ძალიან იდიოტურად ვცხოვრობ. დღე-ღამე არეული მაქვს… ახლა დილის ექვსის ოცი წუთია და ვზივარ შტერივით კომპიუტერთან…

ჩემი მაგიდა განიცდის სიგარეტის ყუთის, მობილურის, ორი ჩაის ფინჯნის, საფერფლის, საკანფეტეს, ორი სანთებელის, ორი წყვილი ყურსასმენის და ჩემს სიმძიმეს… ოღონდ ჩემსას ფიზიკურად არა….

ჩიტები ჟღურტულებენ, გააჭირეს საქმე, მაინც და მაინც ჩემს აივანთან მოუნდათ გამრავლება…

ჩემი ლოგინი მიზელილია, ბოლოს როდის იყო გასწორებული აღარ მახსოვს… ეს სიმღერა კიდე ჩაიხვია ამ ოხერმა..

ძალიან მიყვარს Euroption - ის one way ticket… რაღაცნაირი იდუმალი სიმღერაა…

მეც მინდა ვან ვეი თიქეთი იქ, სადრაც შორს.. აი კაი ადგილი რომაა, ბევრი ხალხი რომ ნატრობს წასვლას, მაგრამ რომ ვერ მიდიან, მანდ მინდა ვან ვეი თიქეთი… თუნდაც მეათე კლასის პლაცკარტით, ოღონდ იქამდე ჩამიყვანა სადაც იქნება ჰამაკი, ბევრი ლუდი, ბევრი სიგარეტი და ბევრი პინკ ფლოიდი… არანაირი პოლიტიკა, არანაირი ევროპის ჩემპიონატი, არანაირი ყოველდღიურობა და უნივერსიტეტი…

დღეს ჩემი ბავშვობის სიმღერა დავსერჩე.. ისა.. спят усталые игрушки ხოდა რაღაცნაირად დამიარა ტანში… გამახსენდა გაფართოებული თვალებით როგორ ვუყურებდი ხოლმე, როგორ იძინებდნენ სათამაშოები და წიგნები, როგორ ელოდებოდნენ ბავშვებს ერთმანეთზე შელაგებული ბალიშები… დაახლოებით მსგავსი შეგრძნება მქონდა, როცა ჩებურაშკასა და გენას ის სერია გადმოვწერე და ვუყურე, აი ისა რა.. გენას ძენ რაჟძენია რომაა და რომ მღერის ნა გარმოშკე…

კ საჟელენიუ ზენ რაჟძენიე, ტოლკო რაზ ვ გადუ…

რა საყვარლები იყვნენ რუსები ამ საკითხში… თუმცა რუსები კი არა ებრაელი იყო … continue reading this entry.

რა საშინელი ღამეა… ივნისის ღამეა და ფეხები მეყინება…

რავა ჩვენი მთავრობასავით ამინდია, რა უბეურებაა…

შუა ივნისია და ”კურტკით” დავდივარ…

რა კარგი იქნებოდა, ეს ”ჰერცოგის” ბოთლი რომ სავსე იყოს…

ნუ პრინციპში მე დავცალე წეღან, მაგრამ კიდე მინდა..

ჰოდა, რაღაცნაირი იდიოტური განწყობა მაქვს…

თან მოწყენილი, თან მხიარული… ”რუსულების” მოსმენის ხასიათზე ვარ…

ხვალინდელი დღის დედა ვატირე… და ”ზეგინდელს” ვენაცვალე

ძალიან გავცუდდი მწერლობის ”პონტში.. რამდენი ხანია სერიოზული არაფერი დამიწერია…

ხოდა, ეს ბლოგიც გამოსაწყენდასავით…

მომბეზრდა თბილისში რა..

ერთ შაბათ-კვირას სოფელში უნდა წავიდე…

და ჩემს იქაურ ძმაკაცებთან ერთად ჩავთვრე…

მერე სახლში ფანჯრიდან შევიდე და ტანსაცმლიანმა დავიძინო…

რამდენი ხანია ჩემი ბუნაგი კიარადა ოთახი არ დამილაგებია…

ამისთვისაც მოვიცლი… სოფლიდან რომ ჩამოვალ…

მოგეხსენებათ, ყველას გვიყვარს ჩვენი მაგიდების უჯრების სიღრმეებში ხანდახან ჩაძრომა და ისეთი ნივთების აღმოჩენა, რომელთა არსებობა აღარც გვახსოვდა… მე ძალიან მიყვარს. დღეს შევძვერი ერთერთ უჯრაში და ვიპოვე ჩემი ძველი ბლოკნოტი, რომელშიც ეწერა ჩემი ლეეექსი… : ) ხოდა ეს ლექსი დიდი კი არაფერია, მაგრამ ჯანდაცვის სამინისტრო გაფრთხილებთ, რომ არაფერი არ მოგივათ, თუ წაიკითხავთ… : )

დღე არის ერთი უბრალო,

მზიანი, ბარაქიანი,

საყვარლის მოსაგონარი,

გულისთქმის ამოთქმიანი,

სიჩუმეც ვითომ არ არის,

თან არის, ვერ გამიგია.

ხომ ვთქვი, უბრალო დღე არის

გინდ ყოფილა და გინდ არა,

ერთი უშნო ხე უყურებს

ამ ჩემს უფარდო ფანჯარას.

ნეტავი, რატომ არ ჭრიან,

რისთვის დგას, რა ხეირი აქვს?

ჯობს, სხვა რამეზე ვიფიქრო,

იდგეს ხე, ჩემი რა მიაქვს…

ყველაფერი ისე ხდება, თითქოს არც მომხდარა და თითქოს არ უნდა მომხდარიყო…

მაგიდაზე წიგნები მიყრია…

”პირველი აპრილი” და ”უცხო გრძნობათა ლექსიკონი”

ქაღალდის საფერფლის ფერფლი სადღა წავიღო არ ვიცი…

ბედნიერის უბედურება ვარ… ჩემთვის კი უბედურის ბედნიერებები არიან ხოლმე…

ხანდახან ისეთი მძიმეა ფიქრში ჩაძირული უცხო სხეული, რომ ვერანაირი ამომგდები ძალა ვერ ერევა.

არ ვიცი, თანამედროვეობამ ამიყოლია თუ ძველმოდურობამ გადამიარა…

ალბათ, სამივემ…

ფიქრების მათემატიკაში ყოველთვის ცუდი მოსწავლე ვიყავი.

თეორია ზეპირად ვიცოდი, მაგრამ ვერ ვიყენებდი.

ხშირად თავად ვქმნიდი სრულიად მართებულ თეორიებს, მაგრამ ამაოდ.

პრაქტიკული ქმედება ყოველთვის აფექტზე ან ადამიანურ ინსტიქტზე იყო დამოკიდებული…

ასეა თუ ისე თვითდამკვიდრებისკენ სწრაფვას მუსიკაში საკუთარი თავის პოვნით ვიკმაყოფილებ.

დიდი ხანია უკვე, საკმაოდ დიდი ხანია…

ერთბაშად ყველა რესურსი გათავდა..

სიგარეტი, ჩაი - ფინჯანში, ფურცლები - პრინტერში, ცოდნა- საგამოცდოდ…

სულიც მხოლოდ მოვალეობის გამო ავსებს თავისი სულიერი რესურსით ჩვენს ძვლებსა და ხორცებს…

ოღონდ დავიღალო და მთელი დღე მზად ვარ, ცხრა მთა გადავიარო..

მერე კი ვჩივი..

მერე ვწერ.. მერე დაღლილი და ენერგიაგამოცლილი ვცდილობ შევისრუტო ყველაფერი, რაშიც ჯერ კიდევ იგრძნობა სიცოცხლისა და ენერგიის ნიშანწყალი…

ყველა რესურსი შემოვითავე…

და მაინც, არ მინდა ჩემს თავს დავაბრალო. როგორ მაინტერესებს, როგორ იღლებიან ისინი, ვინც სხვების დასვენებაზე ზრუნავენ?

მათ რა რესურსები აქვთ!? ალბათ, აქვთ რაღაც ისეთი, რაც თავიანთთვისაც ჰყოფნით და სხვებისთვისაც.

არა… მე ზედმეტად ეგოისტი ვარ ამ ადამიანთა ფონზე…

ნახევრად შიშველი ვზივარ ტყავგადამძვრალ ამაოებაზე და ნერვები ხელში მიჭირავს…

დავყურებ ნერვებს, როგორც ღარიბი ბავშვი ფუნთუშას, რომლის საყიდლადაც დიდი ხანი აგროვებდა ფულს ყულაბაში, შემდეგ კი მასზე უფროსმა ნაბიჭვარმა ქუჩაში მხარი გაჰკრა და ტალახში დააგდებინა…

ასეთ ბავშვებს, როგორც წესი, კეთილი გამვლელები ჰყიდულობენ ახალ ფუნთუშას…

როცა ბავშვი სახლში მივა, დედა ეუბნება, რომ ეს ღმერთის საჩუქარი იყო…

საბოლოოდ ბავშვი და ფუნთუშა ერთად არიან და ბავშვს სწამს…

მე რა ვიწამო, ნერვებს ვინ მიყიდის…

გათელილ ყანაში რომ კაცი დავმარხე, მას მერე აღარც ვყოფილვარ იმ დაწყევლილ მხარეში. მერე ყველაფერიგადატრიალდა, ჩემი საქმეებიც აირია და აღარაფერი მესაქმებოდა იქ. აღმოსავლეთისკენ წამოვედი და ძველ ცხოვრებას დავუბრუნდი. ჩემს ძველ სახლში ვცხოვრობდი, ბიძაჩემის ნაქონი ძველი ფურგონი შევაკეთე, ოღონდ ბოლომდე არა. ყოველთვის დაუმთავრებელს ვტოვებდი, რომ რამდენიმე დღეში ისევ შევმძვრალიყავი ქვეშ და ახლიდან დამეწყო რემონტი. ამ მანქანის ყოველი ნაწილი, ზეთითა და საპოხი საშუალებებით შეთხუპნული ყოველი ჭანჭიკი ჩემს ბავშვობას მახსენებდა. მახსენდებოდა, ჩაკუზული როგორ შევცქეროდი ბიძაჩემს, როცა ის ქვემოდან დიდი და ღონიერი მკლავებით ამ ჭანჭიკებს ატრიალებდა და ნაირნაირ დეტალებს უჩიჩხინებდა. მაშინ მე მოკლე შარვლითა და უსახელო მაისურით დავრბოდი ხოლმე ეზოში, ხელში ჩურჩხელა ან რაიმე მსგავსი სასუსნავი მეჭირა და ვოცნებობდი, გავზრდილიყავი უფრო დიდი რომ იმ ჭანჭურის ხეზე ავმძვრალიყავი, ღობესთან რომ იდგა. თამაშითა და სირბილით რომ დავიღლებოდი, ბიძაჩემს მივუცუცქდებოდი. ჩემი ჭკუით, მანქანის შეკეთებაში ვეხმარებოდი. მიხაროდა, მეც რომ ვეხებოდი ამ დიდ და ჭუჭყიან ქანჩებს, ჩაქუჩებს და ძრავის ნაწილებს. ყველა ქანჩის ზომა ზეპირად მახსოვდა და დიდი სიხარულით ვაწვდიდი მათ ნომრების მიხედვით მაჯებამდე ხელბგაშავებულ ბიძაჩემს, რომელიც მთელი დღის ნამუშევარი მოდიოდა, ამ ფურგუნის ქვეშ ძვრებოდა და უჩხიკინებდა. არ მახსოვს, ეთქვას, - მოვრჩი, გავაკეთეო. ალბათ მასაც ჩემსავით სიამოვნებდა ეს პროცესი. ალბათ, ეს ფურგონი ბიძაჩემის ბიძის ნაქონი იყო და მასაც ჩემნაირი მოგონებები აძრომიალებდა ამ მანქანის ქვეშ…

… continue reading this entry.

უბრალოდ მკერდი სველი ჰქონდა…
და მომინდა შევხებოდი, რომ არ მომნდომებოდა, ის გამიკვირდებოდა…
დიდია ხანი, რაც იმაზე ოცნებობს, ტანსაცმელი შემოვახიო…
უკვე ორგანიზმში გამიჯდა და გამჟღინთა მისმა სურნელმა,
მისმა სურვილმა, მისმა სულმა და სველმა ტუჩებმა…
ყველაფერი მის გამხდარ სხეულზეა დამოკიდებული,
მაინტერესებს, როდემდე გაუძლებს…
გუშინაც მაღაზიიდან წიგნი მოიპარა,
ვერ იტანს უზმოზე რომ ვეწევი, მე კი მეზიზღება დილა საუზმის გარეშე,
ალბათ ჩემს ოპტიმიზმზე მიუთითებს…
დეპრესიააკიდებული ადამიანები ჩემში უარყოფით განცდებს იწვევენ.
არ შმიძლია სახლში ჯდომა წვიმიან ფანჯარასთან, საკუთარი ფუნქციის გაცნობიერებაში მეშლება ხელი, მერე რა რომ პოეზია კარგია…
ტელეფონი დალეწა და მთელი დღე სახლში ხალათით დაიარებოდა, თმადაუვარცხნელი და პირდაუბანელი, დილიდან საღამომდე ახალგაღვიძებულს ჰგავდა, დაწოლის წინაც…
დაველოდე, დაიძინა და გავედი სახლიდან…
ამომივიდა ყელში ეს სავსე საფერფლიანი ჟურნალების მაგიდა და
ნახევრად დალეული ყავის ჭიქებიანი იატაკი…
ძმაკაცს დავურეკე, ხიდზე ჩამოვსხედით და ლუდის ბოთლები გავხსენით.
მე ვეწეოდი და ვსაუბრობდით იმაზე, რაც არცერთს არ გვაინტერესებდა…
მანქანების შუქი მთელს ნერვულ სისტემას უვლიდა და ჩემში ბრაზს იწვევდა ის, რომ დაღამდა და ხალხი დასაძინებლად სახლებისკენ მიეშურება…
დღეს ქალქში ყველა ლუდის ბარი და ღამის კლუბი დაკეტილია.
ხალხს ან სძინავს ან მონოტონური სექსით არიან დაკავებულები: აქეთ-იქით, მარჯვნივ, მარცხნივ ორგაზმისა და სიგარეტის გარეშე….
ამ აივნებს რომ ვუყურებ, მგონია მერიიდან წუთი-წუთზე მოვლენ მუშები და ჩამოანგრევენ. ისე ზედმეტად მეჩვენებიან როგორც ჩემი კარგი თვისებების უარყოფითი წანაზარდები…
აქაურობაც დაძველდა… სიძველე რესტავრირებული უფრო მომწონს…
ეს დაჟანგელი მილები დეპრესიას უმატებენ აქ მცხოვრებთ…
ერთი, გამოვიდეს მზე თორე დამატყდა თითები და დავთხარე თვალები ამ ხალხს, გამოვიდეს მზე შევეშვა ამ ოხერ ჩვევას…

D-Day

War For Territory

Sepultura - territory

გადმოწერეთ ეს სიმღერა, შემდეგ დაათვალიერეთ ფოტოები

… continue reading this entry.

მცივა, მთელი სხეულით ვკანკალებ…
იმდენად ამიტანა სიცივემ,
პატიების თხოვნასაც ვერ ვახერხებ. უცნაური სიცივე შემომეჩვია, როგორც ქალაქის შუაგულში ჩაკიდებულ საათს - დრო…
ახალ გზებზე ძველები დადიან,
მოლაყბე გუშაგებს ჩემი ყველაფერი ფეხებზე ჰკიდიათ…
მგზავრობის ხალისი ბავშვობასთან ერთად გაქრა…
სიგარეტი ბევრი დამიტოვეთ.. ზედ წამოწოლას ვაპირებ!
ოღონდ ფერფლს ნუ ჩამომაყრით…
საფერფლეს კი ვგევარ მაგრამ მურაბის ლამბაქი ვარ…
შავი კაკლის მურაბა შეჭამეთ ჩემზე,
თქვენს სათვალეში ჩემს ანარეკლს რომ დავინახავ,
მისი თვალები გამახსენდება…
ლუკმა-ლუკმა ნუ შეჭამთ, ცრემლები წამოუვა, მთელ-მთელი აიღეთ…
მზის ჩასვლის საყურებლად რომ წახვალთ, წამიყოლეთ..
გულის ჯიბეში ჩამაგდეთ, შარვლის ჯიბეში გავტყდები…
სიგარეტი ბევრი დამიტოვეთ, უნდა წამოვწვე…
თქვენს სივრცეებში გაანაწილეთ ჩემი ფილტვებიდან გამოსული კვამლი..
უბრალო კვმალი არაა, ჩემს სუნთქვასთან ერთად ჩემი გაუგემურებული გრძნობები ამოაქვს…

მე მწეველი ვარ…

ოღონდ კაფის მწეველი არა, სიგარეტი ფრჩხილებით არ მიჭირავს და ავტობუსს არ ”ვაგდებ”, რომ სიგარეტზე ფული დამრჩეს…

მთელი გულით ვეწევი და ხანდახან სიგარეტს ვასველებ, რომ ნაფაზი ჰქონდეს…

დღეს ქარი ქროდა ჩემი ფიქრებივით…

ჩემი განცდები ამ ძველ ფანჯრის რაფას შეახმა უკვე…

ის არ ეყოფოდა, ჭია რომ ჭამდა, ახლა ჩემი განცდებიც ჭამენ…

ჯერ ცხელი სანთელივით დაეღვენთნენ ზედ და მერე ნელნელა დაუწყეს ღრღნა…

იმდღეს ბიჭებმა ის დავატრიალეთ ”კრუგში”…

როგორც ჩემი ფიქრები ერთმანეთში ისე იყო მასშიც თამბაქო არეული…

არაფერი არ მიგრძვნია, ჩაის ჭიქა ფანჯრიდან მოვისროლე და გამიხარდა, როცა მტრედად გადაიქცა და გაფრინდა…

სულ ეს იყო..

დღეს ქარი ქროდა…